An Fhallaid

às dèidh ‘Boireannach a’ Fuine san t-Sithean’ à Ugam agus Bhuam le Pàdraig Moireasdan (1977)

Latha dhomh ’s mi falbh na mòintich, 
chunnaic mi doras a’ fosgladh sa bheinn;
chaidh mi a-steach ann, bha dannsadh is òl ann, 
coinnlean a’ lasadh, fìdhlean a’ seinn.
 
Chunnaic mi cailleach a’ tighinn nam chomhair,
is i gam phutadh a dh’ionnsaigh ciste-mhine sa chùl;  
dannsair no solas chan fhaca mi tuilleadh 
no an rathad a-mach a bha dìreach rim thaobh.

‘Uill, a nighean, gheibh thu dhachaigh ann an tiotan
nuair a bhios tu air fuine na tha seo de mhin.
Na caill sgath dhith: dèan thusa cinnteach
gun till thu an fhallaid air ais dhan chist’.’  

Cha robh cus dheth ann, cha bhiodh e fada
mus bithinn air ais air a’ mhòintich mun chrodh,
còmhla rim phiuthar ’s na trì gamhna, 
a’ ruith nan laogh sa ghrèin ’s sa ghaoith.

Chaidh na làithean nam mìosan ’s na mìosan nam bliadhna,
cha do sguir mi de dh’fhuine is cha deach a’ mhin sìos;
bha mi a’ caoidh gur sgalag mi am bruid is iargain
nuair a nochd às na sgàilean bodach crìon.

‘Chan fheàirrde mi innse ach chan fhuiling mi d’ fhaicinn
sa chnoc aognaidh dhorch seo cho fuar ris a’ bhàs:
mur sguir thu a thilleadh na fallaid dhan chiste
chan fhaigh thu air ais dha do mhàthair gu bràth.’

Latha de na làithean theirig a’ chiste
’s dh’iarr mi air a’ chaillich mo leigeil mu sgaoil;
‘Gheibh thusa air falbh le mo bheannachd,’ ars ise,
‘ach mo mhollachd air a’ bheul a dh’innis mo rùn’.

Dh’fhosgail an cnoc agus leigeadh a-mach mi,
ruith càch bhuam mar gun robh mi nam thaibhs’;
is gach latha fuine, fàgaidh mi bonnach san raineach
dhan a’ bhodach bu daor a cheannaich mo shaors’.